Amadis de Trastamara
Z Wiedźmińska Wiki
Amadis de Trastamara - baron z Toussaint. Zapalony myśliwy. Na przyjęciu w Beauclair poznaje Milve, dzięki swojemu zainteresowaniu znajduje z nią wspólny język. Podczas pobytu kompani Geralta w Toussaint, wielokrotnie zaprasza Milve na polowania. Oświadcza się jej, lecz propozycja zostaje odrzucona.
[edytuj] Dane z książek Sapkowskiego
Łuczniczce natomiast towarzyszył starszy, ponury i milczący jak głaz rycerz z twarzą bardzo zeszpeconą śladami po ospie.
Pani jeziora, str. 88
- O barona Amadisa de Trastamara.
- Tego rabogębnego myśliwca?
- O niego samego. Oświadczył się Milvie. Trzy dni temu na polowaniu. On ją od miesiąca zaprasza na polowania...
- Jedno polowanie - Angouleme bezczelnie błysnęła ząbkami - było dwudniowe. Z noclegiem w myśliwskim zameczku, rozumiecie? Głowę dam...
- Zamilknij, dziewczyno. Mów, Regis.
- Formalnie i uroczyście poprosił ją o rękę. Milva odmówiła, zdaje się, że w dość ostrej formie. Baron, choć wyglądał na rozsądnego, przejął się rekuzą jak młodzik, nadąsał się i natychmiast wyjechał z Beauclair. A Milva od tamtej pory chodzi jak struta.
Pani jeziora, str. 113
Rabogęby baron, ożywiony dyskursem o łukach i strzałach, zaczął wręcz nadskakiwać Milvie.
- Proszę, skosztuj waćpanna szyneczki z dziczka. Ech, że tak rzeknę... Są w mych włościach czarne pola, gdzie buchtują całe ich, że tak rzeknę, watahy.
- O.
- Trafiają się tam ładne pojedynki, sztuki trzycetnarowe... Sezon w pełni... Jeśli waćpanna wyrazisz życzenie... Możem, że tak rzeknę, na łów pospołu...
- My tu przecie tak długo nie zabawim - Milva dziwnie prosząco spojrzała na Geralta. Bo ważniejsze, ż przeproszeniem mości pana, mamy dzieła niźli polowaczka.
- Chociaż - dodała szybko, widząc, że baron się chmurzy - wielce chętnie bym z waszą mością na czarnego zwierza poszła.
Baron rozpromienił się natychmiast.
- Jeśli nie na łowy - oświadczył ochoczo - tedy choćby do siebie zapraszam. Do rezydencji. Pokażę mą kolekcję rosochów, poroży, że tak rzeknę, fajek i szabli...
Milva utkwiła wzrok w obrusie. Baron chwycił tacę z kwiczołami, usłużył jej, potem malał puchar wina.
- Wybaczcie - powiedział. - Jam nie dworak. Zabawiać nie umiem. Z dworską gadką nietęgo u mnie.
- Ja - odkaszlnęła Milva - w lesie wychowana jestem. Ciszę cenić sobie umiem.
Pani jeziora, str. 90
