Dillingen

-To nie chłopi - zacisnęła wargi Milva. - To kupcy. Szli z południa, od Dillingen ku Brugge, tutaj ich naścignęli. Niedobrze jest, wiedźminie. Myślałam już tutaj ku południu wykręcić, ale teraz iście nie wiem, co czynić. Dillingen i całe Brugge już niechybnie w nilfgaardzkich rękach, tędy do Jarugi nie dojdziemy. Mus nam dalej na wschód, przez Turlough. Tam lasy i bezludzie, tamtędy wojsko nie pójdzie.
Chrzest ognia, str. 74

Od Dillingen szliśmy lasami, cicho i skrycie, gdy wojska przeszły, wyszliśmy na gościniec, by czas nadrobić.
Urwał, popatrzył po pobojowisku.
- Do takich widoków - wskazał trupy - przywykliśmy. Od samego Dillingen, od Jarugi, na gościńcach jedna śmierć... Należeliście do tych tutaj?
Chrzest ognia, str. 77

A na twierdzę Dillingen ruszyła zza Jarugi nilfgaardzka Czarna Piechota.
Chrzest ognia, str. 82

Zwę się Emiel Regis. Pochodzę z Dillingen. Jestem cyrulikiem.
Chrzest ognia, str. 118