Fandom

Wiedźmińska Wiki

Gwint

3732strony na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Komentarze40 Share

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Gwint – gra karciana, szczególnie upodobana wśród krasnoludów, którym swe istnienie zawdzięcza. Zasady są dość skomplikowane, przypominają współczesnego brydża. Do gry w gwinta służyły starannie wykonane karty i nie tylko, każdy z grających posiadał gruby kij, służący do okładania się po głowach, lecz głównie do straszenia przeciwników.

Wiedźmin 3: Dziki Gon Edytuj

W grze Wiedźmin 3: Dziki Gon gwint funkcjonuje jako minigra, a szukanie kart i udział w turniejach to jedne z najdłuższych i najbardziej skomplikowanych zadań pobocznych w całej rozgrywce. Pierwszy o gwincie wspomina profesor Albert Geert z Akademii Oxenfurckiej, od którego Geralt otrzymuje podstawowe karty z Talii Królestw Północy.

Każdy gracz na początku otrzymuje 10 kart, z czego 2 wymienia na losowo wybrane z talii. Talia ma przynajmniej 21 kart podstawowych i maksymalnie 10 kart specjalnych. Rozgrywka polega na naprzemiennym wykładaniu kart na stół.

Rozgrywka kończy się, gdy obaj gracze spasują lub skończą im się karty. Wygrywa ten z graczy, którego karty łącznie posiadają więcej punktów. Partia gwinta toczy się do dwóch wygranych. Po jednej porażce gracz traci żeton. Druga skutkuje utratą drugiego żetonu i przegraną całej partii. Remis w punktach oznacza utratę po jednym żetonie dla każdego z graczy. Jeśli obaj utracą wszystkie żetony w tym samym momencie, grę rozpoczyna się od nowa tą samą talią.

Gra została podzielona na cztery talie (pięć w Krwi i Winie), każda po kilkadziesiąt kart, uzupełnianych przez karty neutralne i karty specjalne te same dla wszystkich z talii.

Oprócz tego karty zostały podzielone na przypisane im pola na planszy – walczące w zwarciu, strzeleckie i oblężnicze. Specjalne z nich, karty bohaterów, nie podlegają efektom specjalnym. Talię uzupełniają karty przywódców, każda posiadająca inny efekt i dostępna tylko raz w przeciągu całej gry.

Talie Edytuj

Królestwa Północy Edytuj

Osobny artykuł: Królestwa Północy (talia Gwinta).

Cesarstwo Nilfgaardu Edytuj

Osobny artykuł: Cesarstwo Nilfgaardu (talia Gwinta).

Scoia'tael Edytuj

Osobny artykuł: Scoia'tael (talia Gwinta).

Potwory Edytuj

Osobny artykuł: Talia Potworów.

Skellige Edytuj

Osobny artykuł: Skellige (talia Gwinta).

Inne karty Edytuj

Osobny artykuł: Karty neutralne

Dane z książek Sapkowskiego Edytuj

Zoltan, Yazon Varda, Caleb Stratton i Percival Schuttenbach usiedli opodal wozu i bez wytchnienia grali w gwinta, ich ulubioną grę karcianą, której poświęcali każdą wolną chwilę, nawet w poprzednie, mokre wieczory.
Chrzest ognia

Skomplikowanych reguł tej typowo krasnoludzkiej gry nadal nie mógł pojąć, ale zachwycał się wyjątkowo starannym wykonaniem kart i malunkami figur. W porównaniu do kart, którymi grali ludzie, karty krasnoludów były prawdziwymi arcydziełami poligrafii. (...)

Wizerunki na kartach krasnoludów wykluczały podobne pomyłki. Noszący koronę wyżnik był prawdziwie królewski, panna cycata i urodziwa, a uzbrojony w halabardę niżnik zawadiacko wąsaty. Figury te zwały się po krasnoludzku harval, vaina i ballet, ale Zoltan i jego kompania używali w grze języka wspólnego i nazw ludzkich. (...)

Podstawową zasadą krasnoludzkiego gwinta było coś przypominającego licytację na targu końskim - tak intensywnością, jak i natężeniem głosu licytujących. Następnie para zgłaszająca najwyższą "cenę" starała się zdobyć jak najwięcej wziątek, czemu druga para na wszelkie sposoby przeszkadzała. Rozgrywka przebiegała głośno i gwałtownie, a obok każdego gracza leżał gruby kij. Okładano sie kijami dość rzadko, ale wymachiwano często.

Chrzest ognia


Filmy Edytuj

Więcej w Fandom

Losowa wiki