IV faza
Z Wiedźmińska Wiki
IV faza II Wojny Nilfgaardu z Nordlingami, nazwana też Kontrofensywą koalicji Nordlingów. Po przełomowym i decydującym zwycięstwie zjednoczonych wojsk alianckich nad najpotężniejszą armią nilfgaardzką, Grupą Armii Środek w bitwie pod Brenną - ofensywa Nilfgaardu załamała się. W puch rozbite zostały największe siły Emhyra var Emreisa, a wieść o tym pogromie obiegła migiem cały świat. Odwaga i pewność wstąpiła w serca Nordlingów, a w ślad za kontrofensywą na froncie centralnym poszły inne wojska alianckie.
Spis treści |
[edytuj] Front Centralny
Pogrom Grupy Armii "Środek" w walnej bitwie pod Brenną przez wojska temersko-redańskie miał daleko idące skutki. Inicjatywa zdecydowanie należała do Nordlingów, którzy nie zamierzali spocząć na laurach lecz wykorzystać osiągnięte sukcesy. Najbardziej aktywnym dowódcą na froncie centralnym okazał się Jan Natalis, konetabl króla Foltesta, dowodzący wraz z nim aliantami pod Brenną. Natalis błyskawicznie zabrał ze sobą - wzorem Menno Coehoorna - zagon kawaleryjski i ruszył z pól brenneńskich na południe ku Mayenie. Tymczasem drugie zgrupowanie Armii "Środek", które Coehoorn odesłał pod Mayenę, dowiedziawszy się o silnej armii alianckiej czekającej na nilfgaardczyków - ruszyło spod Mayeny na północ na odsiecz Coehoornowi. Wojska te niestety nie wiedziały o wyniku bitwy brenneńskiej co dawało Natalisowi ogromną przewagę. Wraz z zagonem kawaleryjskim, którego trzon stanowiła Wolna Kompania Kondotierów z Koviru, uderzył na maszerujące kolumny nilfgaardzkiej piechoty z Grupy Armii "Środek". Atak był tak niespodziewany, że Nilfgaard z miejsca poszedł w rozsypkę, a Jan Natalis dopełnił całkowitej klęski armii Coehoorna na froncie centralnym. Nienazwana Bitwa, która się wówczas rozegrała na pewno miała miejsce na trakcie z Mayeny do Mariboru. Dowódca nilfgaardzkiej armii soddeńskiej oblegającej Mayenę, dowiedziawszy się o bitwie pod Brenną i sukcesie Natalisa nad wysłaną do Ceohoorna odsieczą, zdecydował wycofać się na południe w kierunku Zarzecza i Angrenu, by w razie czego odciąć się od wroga rzeką Iną. Tymczasem Jan Natalis zaskoczył wszystkich - gdyż zamiast kontynuować marsz ku Mayenie i pościg za nilfgaardzką armią soddeńską - ruszył z wojskiem na zachód nad Chotlę. Manewr ten miał na celu wyzwolenie Brugge spod okupacji nilfgaardzkiej oraz uderzenie na Joachima de Wetta i rozstrzygnięcie wojny na froncie zachodnim.
[edytuj] Front Zachodni
Joachimowi de Wett groziła całkowita zagłada. Dotychczas jedyny kierunek, z którego nie atakowali go Nordlingowie, był na wschodzie w kierunku Brugge. A maszerujący z Sodden Jan Natalis, na czele wojsk temerskich i korpusów sojuszniczych, miał na celu właśnie zaatakowanie de Wetta od wschodu. Choć Natalis parł na zachód forsownym marszem, jego pochód utknął nieco w centralnym Brugge, gdzie wojska alianckie musiały oblegać i zdobywać miasta Brugge i Dillingen. Dało to de Wettowi wystarczająco dużo czasu. Specjalna Grupa Operacyjna Verden nie była już w stanie rozstrzygnąć wojny na froncie zachodnim. Nie do pokonania okazały się verdeńskie oddziały powstańcze na czele z Kistrinem, piraci z Wysp Skellige jarla Cracha an Craite'a, ani wojska Cidaris na czele z króle Ethainem. Oczywiste było, iż starcie z Janem Natalisem i armią temerską może tylko pogorszyć i tak już katastroficzną sytuację wojsk nilfgaardzkich w Verden. Dlatego też Joachim de Wett zdecydował się na ewakuację za Jarugę do Cintry zabezpieczając swój odwrót silnymi nilfgaardzkimi załogami w potężnych verdeńskich twierdzach Nastrogu, Rozrogu i Bodrogu. I choć de Wett, wycofawszy się do Cintry, mógł bez problemu bronić się zza Jarugi, to pozostawione przez niego nilfgaardzkie garnizony w verdeńskich twierdzach, broniły się przed Nordlingami do końca wojny (nawet po dotarciu Jana Natalisa), a opuściły Verden dopiero po Pokoju Cintryjskim na warunkach honorowej kapitulacji.
[edytuj] Front Wschodni
Front wschodni, był jedynym frontem, na którym Emhyr var Emreis miał nadal przewagę nad Nordlingami. Jednakże wszystko zmieniło się po bitwie brenneńskiej. Po pierwsze - po sukcesie Temerii i Redanii nad Coehoornem w Sodden nadszedł czas na wykazanie się armii kaedweńskiej oraz odtworzonych oddziałów Aedirn. Zwycięstwo pod Brenną dało Nordlingom nowy zastrzyk odwagi i pewności oraz pogodziło zwaśnionych od czasu I fazy wojny królów Demawenda i Henselta, którzy symbolicznie uścisnęli sobie dłonie i postanowili działać razem. Po drugie - Grupa Armii Wschód na czele z Ardalem aep Dahy miała za zadanie jedynie wspierać ofensywę Coehoorna na Temerię, poprzez odciągnięcie ewentualnej kaedweńskiej pomocy. Tymczasem Grupa Armii "Środek" została całkowicie rozgromiona, a zatem cel wojsk nilfgaardzkich w Aedirn był niewiadomy. Tę chwilę zwłoki natychmiast wykorzystali Nordlingowie. Odtworzona choć nadal nieliczna armia Demawenda wraz z temerską załogą opuściła fort Hagge i ruszyła na południowy-wschód, natomiast wojska kaedweńskie na czele z Henseltem przekroczyły linię demarkacyjną na rzece Dyfne i rozpoczęły ofensywę przeciwko Armii Ardala aep Dahy. Nilfgaardzki dowódca, nie wiedząc zbytnio co robić, rozpoczął odwrót na południe, co było jego największym błędem. Na granicy z Kaedwen mógł bez problemu bronić się przed atakami Nordlingów, natomiast przyszło mu walczyć w odwrocie. Musiał rozciągnąć front, gdyż Demawend nacierał od zachodu (z samego założenia atak Nordlingów od strony Temerii był wykluczony), przyjąć główne natarcie na północy od Henselta oraz bronić Dol Blathanna - Dolinę Kwiatów, gdyż Francesca Findabair i Filavandrel nie posiadali praktycznie żadnych wojsk. Dlatego też Dol Blathanna od razu spisano na straty, którą po szaleńczej żądzy zemsty Nordlingów na elfach zaczęto nazywać "Doliną Popiołów". W końcu Ardal aep Dahy powstrzymał odwrót i postanowił bronić się przed Nordlingami w południowym Aedirn, gdzie centrum jego linii obrony wyznaczyło miasto Aldersberg. Siły militarne Nordlingów i Nilfgaardu w tamtym momencie były bardzo wyrównane, dlatego też Demawend i Henselt nie spieszyli się z atakiem. Wszystko zmieniło się w momencie, gdy nagle, całkowicie niespodziewanie, zmarł głównodowodzący Grupą Armii "Wschód" - Ardal aep Dahy. Dowiedziawszy się o tym, Nordlingowie praktycznie z miejsca rozpoczęli uderzenie i doszło do II bitwy pod Aldersbergiem, w której gwoli historycznej sprawiedliwości, wojska Demawenda z Aedirn i Henselta z Kaedwen pokonały armię nilfgaardzką. W II bitwie pod Aldersbergiem praktycznie rozstrzygnęła się wojna na froncie wschodnim. Rozpoczęło się wyzwalanie ziem Aedirn w tym głównie stolicy w Vengerbergu, bezładny odwrót pozostałości Armii "Wschód" poprzez Lyrię, gdzie korpus królowej Meve prowadził zażartą wojnę partyzancką, oraz marsz armii kaedweńskiej na południe ku granicznej Jarudze.
[edytuj] Koniec Wojny
Na froncie zachodnim Verden zostało wyzwolone, choć twierdze Nastrog, Rozrog i Bodrog nadal były zajęte przez silne nilfgaardzkie załogi. Król Foltest na czele zwycięskiej armii alianckiej wyzwolił całe Dolne Sodden spod okupacji nilfgaardzkiej (odbito Armerię, przejęto Angren). Wobec ogromnej przewagi Foltesta nilfgaardzka armia soddeńska wycofała się za Jarugę, gdzie mogła umocnić swą defensywę. Na froncie wschodnim wojska nilfgaardzkie również ewakuowały się za Jarugę, a armia kaedweńska, po wyzwoleniu Lyrii dotarła aż do Dol Angra, miejsca, w którym cała wojna się rozpoczęła. Nilfgaard przegrywał na wszystkich frontach. Królowie zrezygnowali z koncentrycznego ataku na Cintrę (dzierżyli wszak cały prawy brzeg Jarugi), gdyż wszystkie wojska nilfgaardzkie właśnie tam się wycofały stanowiąc razem wielką siłę militarną. Zarówno północ jak i południe miało dość wyniszczającej wojny. Rozpoczęto wstępne rokowania i zaproponowano rozejm, wstrzymanie działań wojennych oraz zostawienie chwilowo granic na obecnych liniach demarkacyjnych. Postanowiono, że wszystkie strony walczące zbiorą się 2 kwietnia w Cintrze, by zawrzeć pokój i ustalić nowy ład, który zapanuje na świecie.
