Fandom

Wiedźmińska Wiki

Nilfgaard

3733strony na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Komentarze5 Share

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Flaga Cesarstwa Nilfgaardu godło Nilfgaardu
Flaga Nilfgaardu Godło Nilfgaardu
Stolica Nilfgaard
Ustrój polityczny Monarchia absolutna
Głowa państwa Emhyr var Emreis
Język urzędowy Dialekt Nilfgaardzki
Jednostka monetarna Floren Nilfgaardzki
Mapa Nilfgaardu w grze The Witcher Mapa Cesarstwa Nilfgaardu na Mapie Orteliusa

Cesarstwo Nilfgaardu - największy twór państwowy w historii uniwersum Wiedźmina ze stolicą w Nilfgaardzie. Kraj na południu Kontynentu, posiadający zarówno rozbudowane zaplecze gospodarcze, jak i bitną, wyszkoloną armię oraz utalentowanych dowódców i polityków. Cesarstwo ma przynajmniej 133 lata w 1268 roku.

Prowincje oraz państwa zależne od CesarstwaEdytuj

Wasale ImperiumEdytuj

  • Herb Maecht królestwo Maecht
  • Nieoficjalny herb królestwa Metinny Metinna
  • Herb Cintry królestwo Cintry - od ustanowienia Pokoju Cintryjskiego połączone z Cesarstwem unią personalną poprzez małżeństwo cesarza Emhyra var Emreisa z sobowtórem królowej Cirilli (oficjalnie prawdziwa Cirillą)
    • Nieoficjalny herb księstwa Attre księstwo Attre - wasal Cintry
  • Temeria Temeria - w grze Wiedźmin 3 Dziki Gon Temeria może stać się wasalem Nilfgaardu (w zależności od decyzji gracza)

ProwincjeEdytuj

Państwa "bluszczowe" - oficjalnie niepodległe, zależne od NilfgaarduEdytuj

Krainy geograficzneEdytuj

Dawne prowincjeEdytuj

  • Nieoficjalny herb Górnego Sodden Górne Sodden - od zakończenia I Wojny Północnej do Pokoju Cintryjskiego
  • Herb Verden Verden - od rozpoczęcia II Wojny Północnej do śmierci króla Ervylla
  • Nieoficjalny herb prowincji Cintra Cintra - od I Wojny Północnej prowincja zarządzana przez Menno Coehoorna, po Pokoju Cintryjskim królestwo połączone z Cesarstwem unią personalną
  • Nieoficjalny herb prowincji Attre Attre - od I Wojny Północnej prowincja zarządzana przez Menno Coehoorna, później lenno Cintry

HistoriaEdytuj

Nilfgaard jest jedną z najbardziej wysuniętych na południe cywilizowanych krain, miastem stołecznym jest miasto o takiej samej nazwie leżące nad rzeką Albą. I to w tej krainie narodziło się Imperium, stopniowo podbijając leżące wokół, a potem na północ królestwa. Właśnie kolejne podboje napędzały Imperium przez wiele lat i były głównym celem Nilfgaardu.

Największa potęga Nilfgaardu miała miejsce, gdy jego północne granice oparły się o Góry Amell, a później o rzekę Jarugę. Dalsze wojny z Północą wydawały się bezsensownym posunięciem, które mogłoby wyeliminować rynek zbytu, jakim były Północne Królestwa. Wojna jednak wybuchła, prawdopodobnie z powodu osobistych spraw aktualnego cesarza, Emhyra var Emreisa - być może poszukiwał on swojej córki, Cirilli, która miała być decydującą postacią w losach świata zapowiedzianych przez Ithlinne.

Ustrój polityczny, administracyjnyEdytuj

Na czele Nilfgaardu stoi cesarz tytułowany także imperatorem; aktualnie tytuł ten dzierży Emhyr var Emreis uważany za władcę absolutnego i nieznoszącego sprzeciwu. W rzeczywistości, co prawda, posuwał się do drastycznych metod przy zaprowadzaniu ładu w Imperium, ale kierowało nim przede wszystkim dobro państwa. Ustrój cesarski ma przynajmniej 133 lata w 1268 roku.

Prowincjami Nilfgaardu zarządzają namiestnicy, a wypadku tak zwanych państw bluszczowych, czyli marionetkowych, ale formalnie niepodległych państw - królowie. Seneszal był urzędnikiem władający Imperium w razie nieobecności cesarza lub jego niemożności sprawowania rządów z innych powodów (np. choroby). Sprawami wewnętrznymi zajmowali się wielki kanclerz koronny i marszałek spraw wewnętrznych. Imperium utrzymywało także na dworach Północy ambasadorów, przynajmniej przy zawieraniu Pokoju Cintryjskiego. Najbardziej znanym był Shilard Fitz-Oesterlen

Na dworze imperialnym funkcjonuje także wiele różnych tytułów: princów i diuków (książąt), baronów i grafów (hrabiów).

Istnieje również senat imperialny, w skład którego wchodzą przedstawiciele starych rodów, ale jego znaczenie jest czysto symboliczne, ponieważ całą władzą należy do cesarza i korporacji handlowej.

Siły zbrojneEdytuj

Sama Armia Nilfgaardu, która w czasie Wojen Północnych liczyła około 400 tysięcy, była podporządkowana dużej liczbie osób dzierżących różne, często niespotykane na Północy, stopnie oficerskie. Najwyższym dowódcą sił Nilfgaardu był marszałek, jedynym znanym z imienia był Menno Coehoorn. Na oficerów składali się także generałowie majorowie, starsi i młodsi oberszterowie (pułkownicy), rotmistrzowie (kapitanowie kawalerii), lejtnantowie (porucznicy), czy aide-de-camp (adiutanci obozu).

Najprawdopodbniej do inwazji przygotowali 150 tysięcy żołnierzy. W grupach armii mogły to być siły, 50 tysięcy wschód, 50 tysięcy środek, 25 tysięcy grupa operacyjna Verden, plus odziały pomocnicze.

Grupy armiiEdytuj

Mniejsze grupyEdytuj

Dywizje i brygadyEdytuj

Pomniejsze jednostkiEdytuj

MieszkańcyEdytuj

W Imperium uważa się, że rodowitym Nilfgaardczykiem jest się jedynie wtedy, gdy wywodzi się z dawnych ziem ojczystych, nie zaś z podbitych prowincji. Ludzie pochodzący z prowincji, na przykład w wypadku Cahira, nie znosili nazywania ich "Nilfgardczykami". Samych mieszkańców Imperium jest łatwiej wyodrębnić niż mieszkańców Północy, dla których narodowość nie gra większej różnicy - przynajmniej z punktu widzenia Sagi.

Wierzenia i magiaEdytuj

Dominującą wiarą w Imperium jest kult Słońca i cesarza. Pozostałe religie są tolerowane, ale trzymane w ryzach, a ich kapłanom nie pozwala im się wtrącać do polityki. Podobnie rzecz ma się z Czarodziejami, których również trzyma się na dystans od dworu, w przeciwieństwie do królestw Północy. Znanym wyjątkiem w tej sprawie był tylko Xarthisius, nadworny mag i astrolog cesarza Emhyra, który jednak później został wtrącony do lochu za rzekomą pomyłkę w obliczeniach położenia Ciri (podał, że znajduje się ona na Korath, co było prawdą).

W Imperium nie ma też mowy szeroko rozpowszechnionego rasizmu i niepokojów religijnych, którym zapobiega się poprzez surowe prawa i kary za ich nieprzestrzeganie.

Znani NilfgaardczycyEdytuj

ImperatorzyEdytuj

ArystokracjaEdytuj

WywiadEdytuj

WojskoEdytuj

CzarodziejeEdytuj

KomornicyEdytuj

Damy dworu, faworyty, dwórkiEdytuj

InniEdytuj

W grze komputerowejEdytuj

Znane miejscowości (łącznie z prowincjami)Edytuj

Zamki (łącznie z prowincjami)Edytuj

Znaczenie w grachEdytuj

Nilfgaard journal.png

Wiedźmin 2: Zabójcy KrólówEdytuj

Imperium gra znaczącą rolę w polityce państw Północy ukazanej w grze Wiedźmin 2: Zabójcy Królów. Geralt już w Prologu spotyka na swej drodze ambasadora Nilfgaardu, Shilarda Fitz-Oesterlena, towarzyszącego królowi Temerii, Foltestowi, w czasie oblężenia Zamku La Valette.

Nilfgaard reprezentowany przez Fitz-Oesterlena, Renualda aep Matsena, czarodziejów Vanhemara i Adalberta oraz czarodziejkę Cynthię jest głównym graczem w czasie obrad w Loc Muinne. W ciągu fabuły okazuje się, że to Cesarstwo stoi za morderstwami królów, zdemaskowaniem Loży Czarodziejek i wskazaniem jej jako winowajcę wszystkich problemów Północy.

Niezależnie od podjętych przez gracza decyzji, które doprowadzają do nowej sytuacji politycznej Północy, Nilfgaard i tak ostatecznie forsuje Jarugę i podbija prawdopodobnie wszystkie królestwa leżących na południe od Pontaru.

Wiedźmin 3: Dziki GonEdytuj

Nilfgaardcity.png

Ciri na okręcie, jako cesarzowa Nilfgaardu

Nilfgaard jest agresorem. W wyniku walk z Królestwami Północy napotkał na spore zawirowania - Radowid najechał Kaedwen, stając się siłą zdolną pokonać Cesarstwo. Emhyr nie dogadał się z Korporacją Handlową, więc obmyślił pewien plan - chciał abdykować na rzecz córki. Zależnie od wyborów gracza Imperium może podążyć w jednym z kierunków, jaki wybiorą gracze:
  • Emhyr var Emreis przegrywa wojnę, a Radowid zjednoczył całą Północ. Cirilla nie żyje bądź żyje, ale jest wiedźminką. Emhyr żyje w przekonaniu, że jego córka zgineła.
  • Emhyr var Emreis przegrywa wojnę, a Djikstra zjednoczył całą Północ. Cirilla nie żyje bądź żyje, ale jest wiedźminką. Emhyr żyje w przekonaniu, że jego córka zgineła.
  • Emhyr var Emreis wygrywa wojnę, Cirilla nie żyje bądź żyje i w zależności od wcześniejszych wybrów graczy zostaje Cesarzową po abdykacji swojego ojca lub zostaje wiedźminką, a Emhyr żyje w przekonaniu, że zgineła.

Północ może więc zostać podbita przez Nilfgaard (wówczas Temeria jest lennem cesarskim) albo Redanię (wtedy wszystkie kraje Nordlingów stanowią część "Imperium Północy"). Jedynymi wyjątkami są Wyspy Skellige oraz Kovir i Poviss. Jeżeli Nilfgaard przegra wojnę oznacza to śmierć dotychczasowgo cesarza z rąk spiskowców i zastąpienie go przez Morvrana Voorhisa.

Znaczenie w filmie i serialuEdytuj

Nilfgaard gra także rolę, chociaż mało znaczną, w telewizyjnej wersji Wiedźmina. Pojawia się tam między innymi nilfgaardzki baron, Eldar de Casteberg. Według scenarzystów, z Imperium spiskował Zakon Białej Róży z Falwickiem na czele.

Dane z książek SapkowskiegoEdytuj

- Elfie gadanie! - wybuchnął Sheldon Skaggs. - Głupia gadka! To była cena, którą trzeba było zapłacić po to, by inni mogli żyć godnie i w pokoju, zamiast dać się Nilfgaardowi zakuć w kajdany, oślepić, zagnać pod bat do siarczanych min i solnych żup. Ci, którzy polegli śmiercią bohaterów, a którzy dzięki Jaskrowi żyć będą wiecznie w naszej pamięci, nauczyli nas, jak bronić własnego domu. Śpiewajcie wasze ballady, Jaskier, śpiewajcie je wszystkim. Nie pójdzie w las nauka, a przyda się nam ona, zobaczycie! Bo nie dziś, to jutro Nilfgaard ruszy na nas znowu, wspomnicie me słowa! Teraz oni liżą rany i odpoczywają, ale bliski jest dzień, w którym znowu zobaczymy ich czarne płaszcze i pióra na hełmach!
Krew elfów

Nilfgaardczycy mają niby być narzędziem bogów? Bzdura! Sięgnijcie, ludzie, pamięcią wstecz, do czasów Dezmoda, Radowida, Sambuka, do czasów Abrada Starego Dęba! Nie pamiętacie, bo żyjecie króciuśko niby jętka majowa, ale ja pamiętam i wam przypomnę, jak to było tu, na tych ziemiach, zaraz po tym, jak żeście zeszli z waszych łodzi na plaże w ujściu Jarugi i w Delcie Pontaru. Z czterech lądujących statków robiły się trzy królestwa, a później silniejsi połykali słabszych i tym sposobem rośli, umacniali swą władzę. Podbijali innych, wchłaniali ich, i królestwa rosły, stawały się coraz większe i silniejsze. A teraz to samo robi Nilfgaard, bo to kraj silny i zjednoczony, karny i zwarty. I jeśli wy się podobnie nie zewrzecie, Nilfgaard połknie was, iście jako szczuka karasia, jak to rzekł ów mądry druid!
Krew elfów

- Nilfgaardem włada cesarz Emhyr var Emreis, tyran i jedynowładca, wymuszający posłuszeństwo batem, strykiem i toporem! - zagrzmiał komes Vilibert. - Cóż to nam proponujecie, panie krasnoludzie? W cóż to mamy się zewrzeć? W podobną tyranię? A któryż to król, które królestwo miałoby, waszym zdaniem, podporządkować sobie pozostałe? W czyimż to ręku chcielibyście widzieć berło i knut?
Krew elfów

- Tu was boli - zaśmiał się Vilibert. - W ten sam róg dmiecie, co i Nilfgaard, bo Nilfgaard też krzyczy o równości, obiecuje wam powrót do dawnych porządków, gdy tylko nas pokona i z tych ziem wyżenie. To taka jedność, taka równość wam się marzy, o takiej gadacie, taką głosicie! Bo Nilfgaard wam za to złotem płaci! I nie dziwota, że się tak kochacie, bo to przecież elfia rasa, ci Nilfgaardczycy...
Krew elfów

- Tak oto wygląda wojna celna - skomentował rozgardiasz Linus Pitt, robiąc mądrą minę. - Vizimir wymógł na Novigradzie wprowadzenie prawa składu. Foltest z Temerii odpowiedział retorsyjnym, bezwzględnym prawem składu w Wyzimie i Gors Velen. Mocno ugodził tym redańskich kupców, więc Vizimir zaostrzył cła na temerskie wyroby. Chroni redańską gospodarkę. Temeria zalewana jest tanimi towarami pochodzącymi z nilfgaardzkich manufaktur. Dlatego celnicy są tacy gorliwi. Gdyby nilfgaardzkie towary w nadmiarze przedostały się przez granicę, gospodarka Redanii mogłaby runąć. Redania prawie nie ma manufaktur, a rzemieślnicy nie wytrzymaliby konkurencji.
Krew elfów

- (...) A myśmy Nilfgaardczykom pokazali, co to znaczy zadrzeć z nami. Nie strasz nas Nilfgaardem, Vizimir, nie siej propagandy. Nilfgaard, powiadasz, stoi nad Jarugą? A ja mówię, że Nilfgaard siedzi za rzeką jak mysz pod miotłą. Bo pod Sodden przetrąciliśmy im kręgosłup! Złamaliśmy ich militarnie, ale przede wszystkim moralnie. Nie wiem, czy to prawda, że Emhyr var Emreis był wówczas przeciwny agresji na taką skalę, że atak na Cintrę to była robota jakiegoś wrogiego mu stronnictwa. Zakładam, że gdyby udało się nas pokonać, biłby brawo, rozdawałby przywileje i nadania. Ale po Sodden nagle się okazało, że był przeciw, a wszystkiemu winna jest samowola marszałków. I poleciały głowy. Szafoty spłynęły krwią. To są pewne informacje, żadne plotki. Osiem uroczystych egzekucji, dużo więcej skromniejszych kaźni. Kilka pozornie naturalnych, ale zagadkowych zgonów, sporo nagłych przejść w stan spoczynku. Mówię wam, Emhyr wpadł w szał i praktycznie wykończył własną kadrę dowódczą. Kto więc teraz poprowadzi ich armie? Setnicy?
- Nie, nie setnicy - rzekł zimno Demawend z Aedirn. - Zrobią to młodzi i zdolni oficerowie, którzy długo czekali na taką okazję, a których Emhyr szkoli od dawna. Ci, których starzy marszałkowie nie dopuszczali do dowodzenia, którym nie pozwalali awansować. Młodzi, zdolni dowódcy, o których już się słyszy. Ci, którzy zdławili powstania w Metumie i Nazairze, którzy w krótkim czasie rozbili rebeliantów w Ebbing. Dowódcy, którzy doceniają rolę oskrzydlających manewrów, dalekich rajdów kawalerii, błyskawicznych przemarszów piechoty, desantów z morza. Stosujący taktykę druzgocących uderzeń na wybranych kierunkach, używający przy obleganiu twierdz nowoczesnej techniki zamiast niepewnej magii. Nie wolno ich nie doceniać. Oni rwą się, by przejść Jarugę i udowodnić, że nauczyli się czegoś na błędach starych marszałków.

Krew elfów

...Nilfgaard to gdzieś dalej, w kierunku południowym (...)
- Przyszli aż stamtąd? A po drodze zdobyli te inne kraje?
- Tak, to prawda. Podbili Metinnę, Maecht, Nazair, Ebbing, wszystkie królestwa na południe od gór Amell. Królestwa te, jak również Cintrę i Górne Sodden, Nilfgaardczycy nazywają teraz Prowincjami. Ale Dolnego Sodden, Verden i Brugge nie udało im się opanować. Tu, nad Jarugą, wojska Czterech Królestw zatrzymały ich...

Krew elfów

Jedynymi krajami, gdzie obiegową monetą był floren, a ludzie służyli Nilfgaardczykom, były zarządzane przez prefektów cesarskie Prowincje na dalekim Południu.
Czas pogardy

- ...oraz III Armię, dowodzoną przez generała lejtnanta Rhetza de Mellis-Stoke. W skład IV Armii Konnej, liczącej dwadzieścia z górą tysięcy żołnierza, wchodziły: dywizja "Venendal", dywizja "Magne", dywizja "Frundsberg", II Brygada Vicovarska, VII Brygada Daerlańska oraz brygady "Nauzicaa" i "Vrihedd". W skład III Armii wchodziły: dywizja "Alba", dywizja "Deithwen" oraz... hmmm... oraz dywizja
Pani Jeziora

- Uprzedzam - zazgrzytał ten nazywany Joachimem - że tak gładziutko nam nie pójdzie, panowie. Cały nasz plan opiera się na tym, że Emhyr umrze. A nie wolno zamykać oczy na, że Emhyr ma wielu popleczników, ma korpusy wojsk wewnętrznych, ma fanatyczną gwardię. Nie będzie łatwo przerąbać się przez brygadę "Impera", a ta, nie łudźcie się, będzie walczyć do ostatniego.
Pani Jeziora


Ciekawostki i inne informacjeEdytuj

  • Pancerze i uzbrojenie nilfgaardzkich ciężkozbrojnych wykreowanych na potrzeby gry Wiedźmin 2: Zabójcy Królów były inspirowane włoskim rynsztunkiem z czasów renesansu.
  • Nilfgaard szczegółowo został opisany w podręczniku dodatkowym do Gry Wyobraźni pt. "Czas Pogardy", traktujący o Cesarstwie i Wojnach Północnych. Twórcy tego opisu silnie wzorowali rozrywki i sztukę Imperium na kulturze Starożytnej Grecji i Rzymu. Mowa tu głównie o teatrze pasującym idealnie do opisu teatru greckiego i walkach gladiatorów oraz wyścigach rydwanów znanych z kultury Starożytnego Rzymu. Z niej także zaczerpnięto opis uczty w Nilfgaardzie.
  • Nazwę Cesarstwa nosi polska kapela metalowców z Bydgoszczy - Nilfgaard.
  • W grze Wiedźmin 3: Dziki Gon podczas przemierzania Velen możemy natknąć się na chłopów rozmawiających o tym, iż to Nilfgaard wywołał zarazę w Temerii poprzez podsyłanie zarażonych ludzi do wioski pod Wizimą.
  • W komputerowej trylogii o Wiedźminie daje się zauważyć znaczne podobieństwo do I Rzeszy pod władzą Habsburgów oraz Szwecji Wazów (styl ubioru).
  • W trzeciej części komputerowego Wiedźmina szambelan twierdzi, że broda uchodzi za niemiłą oku w Cesarstwie, szczególnie jeśli zalęgły się w niej wszy.
  • Władze Nilfgaardu mają wysoko rozwiniętą propagandę, którą starają się szerzyć szczególnie wśród czarodziejów, urzędników i dyplomatów, co Geralt nazywa praniem mózgu.
  • Cynthia twierdzi, że oficjalna doktryna Nilfgaardu polega na tym, że ludzkość zazna dobrobytu tylko w jednym silnym imperium (najlepiej nilfgaardzkim), a teraźniejsze podziały polityczne są słabe, zacofane, zbędne, niestabilne i wywołują wojny.

GaleriaEdytuj

Grafiki z gierEdytuj

Grafiki z Gry WyobraźniEdytuj

Grafiki fanowskieEdytuj

Kadry z serialuEdytuj

Rozpocznij dyskusję Dyskusje o artykule Nilfgaard

  • Z czym wam się kojarzy Nilfgaard?

    35 wiadomości
    • Belohun to mix Roberta Baratheona z Panem Prezesem Polski ;P
    • Napewno Nilfgaard jest znacznie lepiej rozwinięty od Królestw Północy, powiedziałbym, że renesans już się tam rozpoczoł. Zresztą s...

Więcej w Fandom

Losowa wiki