Portal Benaventa
Z Wiedźmińska Wiki
Teleport Lary - zwany również od imienia jego odkrywcy Portalem Benaventa. Znajduje się na wyspie Thanedd, na ostatniej kondygnacji Wieży Mewy. Stały, okresowo aktywny. Zasady funkcjonowania są nie znane. Według legend teleport ten ma prowadzić do Tor Zireael, w rzeczywistości portal jest spaczony, chaotyczny. Oprócz tego Portal Benaventa emanuje tak silnie, że potrafi wykrzywić każdy teleport w niedalekiej odległości od wieży.
[edytuj] Dane z książek Sapkowskiego
Teleport Lary, zwany również od imienia jego odkrywcy Portalem Benaventa. Znajduje się na wyspie Thanedd, na ostatniej kondygnacji Wieży Mewy. Stały, okresowo aktywny. Zasady funkcjonowania: nie znane. Destynacja: nie znana, prawdopodobnie wypaczona w wyniku samoistnego rozpadu, niewykluczone liczne rozwidlenia a. rozrzuty.
Uwaga: teleport chaotyczny i śmiertelnie niebezpieczny. Eksperymenty kategorycznie zabronione. Nie zezwala się na używanie magii w Wieży Mewy i w najbliższej okolicy, w szczególności magii teleportacyjnej. Kapituła wyjątkowo rozpatruje podania o zezwolenie na wstęp do Tor Lara i oględziny teleportu. Podanie należy umotywować rozpoczętymi pracami badawczymi i specjalizacją w przedmiotowym zakresie.
Bibliografia: Geoffrey Monck, „Magia Starszego Ludu"; Immanuel Benavent, „Portal z Tor Lara"; Nina Fioravanti, „Teoria i praktyka teleportacji"; Ransant Alvaro, „Bramy tajemnicy".
Prohibita (spis zakazanych artefaktów), Ars Magica, Ed. LVIII</i>
Czas pogardy, str. 150
- Teleportuj nas, Carduin.
- Stąd? Oszalałaś chyba. Za blisko Tor Lara. Portal Lary emanuje i wykrzywi każdy teleport. Stąd nie można się teleportować!
Czas pogardy, str. 174
Portal w Tor Lara był dziwnym portalem. Gdy wbiegła na ostatnią kondygnację, nie było tam nic, nawet okien, tylko gołe i pokryte grzybem ściany. I na jednej ze ścian zapłonął nieregularny owal wypełniony opalizującą poświatą. Zawahała się, ale portal przyciągał, przyzywał ją, wręcz prosił. A innego wyjścia nie było, tylko ten świecący owal. Zamknęła oczy i weszła weń.A potem była oślepiająca jasność i wściekły wir, podmuch pozbawiający oddechu i miażdżący żebra. Pamiętała lot wśród ciszy, zimna i pustki, potem znowu błysk i zachłyśnięcie się powietrzem. W górze był błękit, w dole zamazana szarość...Wyrzucił ją w locie, tak jak orlik wypuszcza zbyt ciężką dla niego rybę. Gdy walnęła na kamienie, straciła przytomność. Nie wiedziała na jak długi czas.
Czas pogardy, str. 249-250
