FANDOM


Disambig Ten artykuł dotyczy książki. Zobacz też: Przekleństwo Czarnego Słońca (książka).

Przekleństwo Czarnego Słońca, znane również jako Mania Obłąkanego Eltibalda – proroctwo głoszone przez tego maga. Najbardziej rozpowszechnione i praktykowane na dalekiej północy (Kovir, Liga z Hengfors).

Oparte o inskrypcje z menhirów Dauków i płyt nagrobnych Wożgorów, a także o bobołackie legendy i podania, mówi ono o powtórnym przybyciu Lilith, królowej demonów, znanej na wschodzie jako Niya. Jej powrót miało utorować „sześćdziesiąt niewiast w koronach złotych, które krwią wypełnią doliny rzek". Chcąc zapobiec temu nieszczęściu czarodzieje postanowili zlikwidować zagrożenie, mordując lub więżąc w wieżach wszystkie dziewczęta z królewskich rodów urodzone niedługo po zaćmieniu.[1] U wielu z nich stwierdzano przerażające mutacje. Do tych przeklętych należały m.in: Renfri, Silvena z Naroku, Fialka z Północnego Velhadu, Bernika z Talgaru. Mimo ich okrucieństwa i nierzadkich mutacji, wielu sądzi, że „Przekleństwo Czarnego Słońca" jest tylko mitem i środkiem do umocnienia władzy czarodziejów.

W grze komputerowej „Wiedźmin" pojawiają się wzmianki o Renfri, lecz nie ma tam informacji o samej klątwie. Inaczej jest w przygodzie Cena neutralności do gry, gdzie dotknięta Przekleństwem Czarnego Słońca wydaje się byc Deidre Ademeyn, księżniczka z Caingorn. Wiele informacji o klątwie wyjawia Geraltowi Sabrina Glevissig, notabene czarodziejka wierząca w jej istnienie, oraz Eskel, który wręcza Geraltowi książkę o tym. Książka o przekleństwie pojawia się również w przygodzie „Rozdroża". Rzekomo przeklęta była także Sylvia Anna, siostra Anny Henrietty.

Przypisy Edytuj

  1. Nastąpiło ono najprawdopodobniej pomiędzy rokiem 1210 a 1220, zakładając, iż akcja noweli „Mniejsze zło" rozgrywała się pod koniec lat dwudziestych bądź na początku lat trzydziestych XIII wieku.