Rhys-Rhun

Tak, to było wtedy, na śliskich od krwi schodach zamczyska Rhys-Rhun, gdy walczyli ramie w ramie, on i ona, Wilk i Kotka, dwie maszyny do zadawania śmierci, nieludzko szybkie i nieludzko okrutne, bo doprowadzone do ostateczności, rozwścieczone, przyparte do muru. Tak, wtedy Nilfgaardczycy cofnęli się, zdjęci groza, przed blaskiem i świstem ich kling, a oni poszli wolno w dól, w dól schodami zamczyska Rhys-Rhun, mokrymi od krwi. Poszli oparci o siebie, złączeni, a przed nimi szla śmierć, śmierć w dwóch jasnych ostrzach mieczy. Zimny, spokojny Wilk i szalona Kotka. Błysk klingi, krzyk, krew, śmierć... Tak, to było wtedy... Wtedy...
Coś się kończy, coś się zaczyna, str. 6

- Cytadela Rhys-Rhun, w Nazairze, nad jeziorem Muredach - dokończyła triumfalnie Fringilla Vigo. - Tam jest kryjówka Vilgefortza. Wyciągnęłam to od wiedźmina, nim odjechał. Mamy dość czasu, by go wyprzedzić. On w żaden sposób nie zdoła dotrzeć tam przed kwietniem.
Pani jeziora, str.

Co, składniej? - wrzasnęła kaedweńska magiczka. - Co tu można składniej? Nie widzicie? To jest zamek Rhys-Rhun! Jest pusty! Pusty i brudny! To cholerna pusta ruina! Nie ma tu nic! Nic!
Pani jeziora, str.

- Ten zamek... - powiedziała Filippa pogrążona w myślach, w ogóle nie zwracająca uwagi na konfraterki. - Ten zamek... Rhys-Rhun... Trzeba będzie zniszczyć. Dokładnie zrujnować. A gdy o całej tej aferze zacznie się układać legendy i podania, trzeba będzie poddawać je skrupulatnej cenzurze. Czy panie rozumieją, co mam na myśli?
Pani jeziora, str.

- Wszystkie wersje legendy - Condwiramurs wskazała jedną z grafik - jako miejsce jej zakończenia, finału, ostatecznej walki Dobra ze Złem, Armageddony wręcz, podają zamczysko Rhys-Rhun. Wszystkie wersje. Oprócz jednej.
- Oprócz jednej - kiwnęła głową Nimue. - Oprócz anonimowej, mało popularnej wersji, znanej jako Czarna Księga z Ellander.
- Czarna Księga podaje, że finał legendy rozegrał się w cytadeli Stygga.
Pani jeziora, str.