FANDOM


Opisy z książek i gier


Dane z książek Sapkowskiego: Edytuj

Mężczyzna spojrzał na niego badawczo. Miał ciemne, wilgotne, jakby załzawione oczy, ostry nos i nieładne, wąskie wargi.
Krew elfów

- Rience. On był czarodziejem, prawda?
- Tak. Ale niezbyt wprawnym.
(…) – Może cię zainteresuje, że to był Nilfgardczyk. (…) Wypytując mnie, użył określeń „bitwa o Cintrę”, „zdobywanie miasta”, czy coś w tym duchu. Nigdy nie słyszałem, by ktoś tak nazywał te wydarzenia. Dla nas to zawsze była rzeź. Rzeź Cintry. Nikt nie mówi inaczej.

Krew elfów

Otóż szlachcic to jest, podobnież, wyszczekany jak kanclerz, niebiedny i nieskąpy, każący się nazywać Rience, czy jakoś tak. Na lewym policzku ma kraśną plamę, jakby oparzelinę. Znasz takiego?
Krew elfów

Bezczelny, pewny siebie pan Rience, któremu nawet nie chce się używać aliasów ani fałszywych imion. Pan Rience, który śmierdzi dymem nilfgaardzkiego komina. I czarodziejem renegatem.
Krew elfów

- Czy ten Rience - odezwała się niespodzianie Shani - ma na twarzy bliznę po poparzeniu trzeciego stopnia?
Krew elfów

Mężczyzna z twarzą zeszpeconą przez bliznę po oparzeniu przytaknął skinieniem głowy, mrużąc lekko ciemne wilgotne oczy o nieprzyjemnym wyrazie.
Krew elfów

- Ten Rience - zaczął Codringher - który tak cię inte­resuje, to dość tajemnicza postać. Udało mi się ustalić tyl­ko to, że studiował dwa lata w szkole czarodziejów w Ban Ard. Wywalili go stamtąd, przyłapawszy na drobnych kradzieżach. Pod szkołą, jak zwykle, czekali werbownicy z kaedweńskiego wywiadu. Rience dał się zwerbować. Co robił dla wywiadu Kaedwen, nie udało mi się ustalić. Ale odrzuty ze szkoły czarodziejów zwykle szkoli się na mor­derców. Pasuje?
- Jak ulał. Mów dalej.
- Następna informacja pochodzi z Cintry. Pan Rience siedział tam w lochu. Za rządów królowej Calanthe.
- Za co siedział?
- Wyobraź to sobie, że za długi. Kiblował krótko, bo ktoś go wykupił, spłacając te długi wraz z procentami. Transakcja odbyła się za pośrednictwem banku, z zastrze­żeniem anonimowości dobroczyńcy. Próbowałem wyśle­dzić, od kogo pochodziły pieniądze, ale dałem za wygraną po czterech kolejnych bankach. Ten, kto wykupił Rience'a, był profesjonałem. I bardzo zależało mu na anonimowości.
Codringher zamilkł, zakasłał ciężko, przykładając chu­stkę do ust.
- I nagle, tuż po zakończeniu wojny, pan Rience poja­wił się w Sodden, w Angrenie i w Brugge - podjął po chwili, ocierając wargi i patrząc na chustkę. - Odmienio­ny nie do poznania, przynajmniej jeśli chodzi o zachowa­nie i ilość gotówki, jaką dysponował i jaką szastał. Bo je­żeli chodzi o miano, to bezczelny sukinsyn nie wysilał się - nadal używał imienia Rience. I jako Rience zaczął pro­wadzić intensywne poszukiwania pewnej osoby, czy raczej osóbki. Odwiedził druidów z angreńskiego Kręgu, tych, którzy opiekowali się wojennymi sierotami. Ciało jednego z druidów odnaleziono po jakimś czasie w pobliskim lesie, zmasakrowane, noszące ślady tortur. Potem Rience poja­wił się na Zarzeczu...

Czas pogardy

Wiem, że Rience to bezwzględny morderca. Wiem, że to arogancki łobuz, nie wysilający się nawet na przybieranie fałszywych imion. Wiem, że pracuje na czyjeś zlecenie. Na czyje, Codringher?
- Na zlecenie jakiegoś czarodzieja. To czarodziej wykupił go wtedy z lochu. Sam mnie informowałeś, a Jaskier to potwierdził, że Rience używa magii. Prawdziwej magii, nie sztuczek, które mógłby znać żak wylany z akademii. Ktoś go zatem wspiera, wyposaża w amulety, prawdopodobnie potajemnie szkoli. Niektórzy z oficjalnie praktykujących magików mają takich sekretnych uczniów i totumfackich do załatwiania nielegalnych lub brudnych spraw. W żargonie czarodziejów coś takiego określa się jako działanie ze smyczy.

Czas pogardy

- Niektórzy maja go za nilfgaardzkiego szpiega. (...) Uważa tak na przykła Dijkstra, szef wywiadu Redanii. (...) Ale jedno nie wyklucza drugiego. Totumfacki czarodzieja może być jednocześnie nilgaardzkim szpiegiem.
Czas pogardy

Ciri odsunęła się prędko, posuwając ku drugiemu oknu. Ale przez to drugie wyjrzał człowiek w czarnym stroju. Ten miał oczy ciemne i paskudne, na policzku czerwonawą plamę.
Czas pogardy

– Widzisz, Rience, ja radziłem Vattierowi de Rideaux, by przypalił ci pięty już wówczas, siedem lat temu, gdy łasiłeś się do cesarskiego wywiadu jak pies, skamląc o łaskę i przywilej bycia zdrajcą i podwójnym agentem. Ponowiłem radę cztery lata temu, gdyś bez mydła właził w rzyć Emhyrowi, pośrednicząc w kontaktach z Vilgefortzem. Gdyś przy okazji polowania na Cintryjkę awansował ze zwykłego małego sprzedawczyka na pierwszego nieledwie rezydenta. Szedłem o zakład z Vattierem, że przypieczony powiesz, komu służysz... Nie, źle mówię. Że wymienisz wszystkich, którym służysz. I wszystkich, których zdradzasz. A wtedy, mówiłem, zobaczysz, zadziwisz się, Vattier, w ilu punktach zgadzają się obie listy.
Wieża Jaskółki

Wyrzucił obie ręce na lód, próbował uczepić się paznokciami, ale wszystkie już miał zerwane. Rozprostował palce próbując czepiać się zakrwawionej tafli dłońmi i nadgarstkami. (...) Zgrzyt łyżew usłyszeli w ostatnim momencie. (...) Nadjeżdżała samym skrajem kry, mknęła tuż przy krawędzi. Rience wrzasnął. I zachłysnął się gęstą, ołowianą wodą. I zniknął. Na krze, na równiutkim śladzie łyżwy, została krew. I palce. Osiem palców.
Wieża Jaskółki

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki