Visenna

Zbyt się różnimy, by się zrozumieć. Ty jesteś możnym magiem z Kapituły, który osiągnął jedność z Naturą. Ja jestem włóczęgą, wiedźminem, mutantem, który jeździ po świecie i za pieniądze wykańcza potwory.
- Kwiecistość - przerwał czarodziej - została wyparta przez banał.
- Zbyt się różnimy - Geralt nie dał sobie przerywać. - A drobny fakt, że moją matką była, przypadkowo, czarodziejka, tej różnicy zatrzeć nie zdoła.
Czas pogardy, str. 141

Visenna, udając, że odgarnia włosy z czoła, dotknęła diademu, ukrytego pod opaską z wężowej skóry
Droga, z której się nie wraca, w zbiorze Coś się kończy, coś się zaczyna, str. 10

- Visenna - powiedział mężczyzna, unosząc się z lekka, by ułatwić jej odwinięcie płótna.
- Ładne imię. Mówił ci już ktoś, Visenna, że masz piękne włosy? Ten kolor nazywa się miedziany, prawda?
- Nie. Rudy.
Droga, z której się nie wraca, w zbiorze Coś się kończy, coś się zaczyna, str. 11

Dziewczyna w męskim stroju była piegowata i zielonooka. Na jej czole błyszczał dziwny klejnot.
Droga, z której się nie wraca, w zbiorze Coś się kończy, coś się zaczyna, str.

Visenna powoli przesunęła hematyt wzdłuż rany. Krwawienie ustało momentalnie. Zamknąwszy oczy, uchwyciła ramię mężczyzny oburącz, mocno dociskając brzegi skaleczenia. Odjęła ręce - tkanka zrosła się, pozostawiając zgrubienie i szkarłatną pręgę.
Droga, z której się nie wraca, w zbiorze Coś się kończy, coś się zaczyna, str. 12

Nim ruszyli, przez szpaler rolników przecisnęła się kobieta z niemowlęciem na ręku.
- Pani... - jęknęła, dotykając nieśmiało kolana Visenny. - Córka... Aż gorzeje z gorączki...
Visenna zeskoczyła z kulbaki, dotknęła główki dziecka, zamknęła oczy.
- Jutro będzie zdrowa. Nie owijaj jej tak ciepło.
- Dzięki, wielmożna... Stokrotne...
Droga, z której się nie wraca, w zbiorze Coś się kończy, coś się zaczyna, str. 17