Fandom

Wiedźmińska Wiki

Wilkołak

3890stron na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Komentarze8 Udostępnij

Wilkołak - lykantrop, człowiek mogący przybierać dwie lub trzy postacie, w tym pierwotną ludzką oraz dodatkowo jedną lub dwie formy wilcze. Wilkołactwa najczęściej można nabawić się w efekcie rzucenia klątwy lub poprzez zostanie zarażonym tą przypadłością przez innego wilkołaka w wyniku pogryzienia. Zdarzają się jednak wyjątki, w których zdolność transformacji jest cechą wrodzoną, jak w przypadku dzieci Otto Dussarta. Przemiany mogą zachodzić w dowolnie wybranym przez lykantropa momencie lub mogą być całkowicie niekontrolowane np. podczas pełni księżyca. Istoty te, tak jak większość stworów powstałych w wyniku magii, są wrażliwe na srebro. Mają niezwykle czuły węch.

Wiele wilkołaków potrafi zwalczać swoją krwiożerczą stronę i zachowuje człowieczeństwo nawet w wilczej postaci. Udowadniają to między innymi Otto Dussart oraz Vincent Meis.

Znane wilkołaki: Edytuj

Z książek:

Z gier komputerowych:

Dane z gry Wiedźmin Edytuj

Bestiary Werewolf full.png

Dziennik: Edytuj

Występowanie: wilkołaki są lykantropami, czyli zmiennokształtnymi; powstają w rezultacie rzuconej klątwy; grasują w pobliżu siedzib ludzkich. Odporności: są odporne na stal i większość efektów. Podatności: wrażliwe na srebro. Taktyka: atakują z furią i preferują ofensywę, ufne w swoją odporność na zwykłą broń. Składniki alchemiczne: sierść wilkołaka

Powiadają, że osoba zraniona przez lykantropa sama staje się potworem, zyskując zdolność zmiany postaci, z ludzkiej na wilczą, bądź pośrednią – człekokształtnego wilka. Skażenie wilkołactwem jest trudne do wyleczenia. Jedni mówią, że zarażony musi spędzi noc z dziewicą, drudzy że specjalnie sporządzony eliksir musi wypić, a inni że miłość wszystkie klątwy przełamuje. Jednak tego, kto spotka wilkołaka, nie interesuje raczej sposób na wyleczenie go z choroby. Wbrew pozorom nie każdy potwór musi zabijać. Wilkołaki zachowując swoją ludzką osobowość starają się przekazać swoim bliskim, jeśli ci dowiedzą się o jego nieszczęściu, że zmienia się tylko z wyglądu. Niestety, z biegiem postępowania choroby, ludzka osobowość z czasem ustępuje instynktowi potwora.

W grze Wiedźmin można spotkać tylko jednego wilkołaka w akcie III. Zaprezentowane są trzy sposoby leczenia wilkołactwa. Pierwszym jest koszula z blekotu, drugim zaś eliksir zawierający łzę dziewicy (lub prawiczka). Oba sposoby nie działają, działa natomiast trzeci - wilkołak musi chcieć przestać być wilkołakiem, a zmiana ta musi być umotywowana prawdziwą miłością.

Dane z gry Wiedźmin 3: Dziki Gon Edytuj

Tw3 journal werewolf.png

Dziennik: Edytuj

Ni to zwierzę, ni człowiek, Wilkołak z każdego gatunku bierze to, co najgorsze. Jest krwiożerczy i dziki niczym wilk, ale zmyślny i okrutny jak człowiek. Wilkołakiem zostaje się zwykle na skutek klątwy rzuconej przez jakąś wiedźmę - sama przemiana jest niekontrolowana i nieświadoma, więc człowiek, który powróci do swej ludzkiej formy, zwykle nie pamięta swych czynów.

Wilkołaki to potwory nocne, szczególnie aktywne w trakcie pełni. Na żer wychodzą samotnie, gdyż ze względu na ich siłę, szybkość i umiejętność błyskawicznej regeneracji mało kto potrafi stawić im czoła w walce jeden na jednego. Gdyby jednak wilkołak trafił na osobnika, który potrafi z nim walczyć jak równy z równym, stwór potrafi wezwać stado wilków, które wspomoże go w starciu. Wypróbowany sposób radzenia sobie z likantropami to miecz pokryty olejem przeciw istotom przeklętym, lub Czarcią Purchawą. Doskonale sprawdzają się także Srebrne Bomby, które czasowo wstrzymują regenerację potwora.

Na wyspach Skellige występują odmienna rasa wilkołaka o lokalnej nazwie Ulfhedinn. Z powodu trudniejszych warunków panujących na wyspach jest on silniejszy od swoich kontynentalnych odpowiedników.

Dane z książek Sapkowskiego Edytuj

- Tak, to się nazywa mieć szczęście - powiedział, nie spuszczając z Visenny oka. - Trafiłem na uzdrowicielkę w samym środku puszczy, w widłach Iny i Jarugi, gdzie zwykle łatwiej o wilkołaka, albo, co gorsza, pijanego drwala.
Droga, z której się nie wraca, w zbiorze Coś się kończy, coś się zaczyna

-To coś, co zabiło oboje - ciągnął Geralt, patrząc na skraj lasu - nie było ani wilkołakiem, ani leszym. Ani jeden, ani drugi nie zostawiliby tyle dla padlinożerców. Gdyby tu były bagna, powiedziałbym, że to kikimora albo wipper. Ale tu nie ma bagien.
Ostatnie życzenie

I było coś, co żyło tylko po to, by zabijać. Z głodu, dla przyjemności, powodowane czyjąś chorobliwą wolą, z innych przyczyn. Mantikora, wyvern, mglak, żagnica, żyrytwa, przeraza, leszy, wampir, ghul, graveir, wilkołak, gigaskorpion, strzyga, zjadarka, kikimora, wipper.
Ostatnie życzenie

Wyciągnął spod poduszki sakiewkę, szybko przeliczył dziesięciokoronówki. Sto pięćdziesiąt za wczorajszą mantikorę. Pięćdziesiąt za mglaka, którego zabił na zlecenie wójta z wioski pod Carreras. I pięćdziesiąt za wilkołaka, którego wystawili mu osadnicy z Burdorffu.
Pięćdziesiąt za wilkołaka. Dużo, bo robota była łatwa. Wilkołak nie bronił się. Zagnany do jaskini, z której nie było wyjścia, uklęknął i czekał na cios miecza. Wiedźminowi było go żal.

Czas pogardy

Są pewne różnice - mruknął Geralt, wciąż pod nie­przyjaznym wzrokiem kocura.
- Są - zgodził się Codringher. - Ty jesteś wiedźminem anachronicznym, a ja wiedźminem nowoczesnym, idącym z duchem czasu. Dlatego ty wkrótce będziesz bezrobotny, a ja będę prosperował. Strzyg, wiwern, endriag i wilkołaków wkrótce nie będzie już na świecie. A skurwysyny bę­dą zawsze.

Czas pogardy

Niewiasta i dwie pozostałe już się zmienić zdążyły. Na wiedźmina leciały w skoku trzy wilki, szara wilczyca i dwa wilczątka, z przekrwionymi ślepiami i wyszczerzonymi kłami. W skoku rozdzieliły się, iście po wilczemu, atakując ze wszystkich stron. Uskoczył, na wilczycę pchnął ławę, wilczątka odtrącił ciosami pięści w nabijanych srebrem rękawicach. Zaskowyczały, przypadły do ziemi, szczerząc kły. Wilczyca zawyła dziko, skoczyła znowu.
Sezon burz

- My, wilkołaki - Dussart wyprostował się dumnie - ździebko czulsze od ludzkiego mamy powonienie.

- Wiem - uśmiechnął się Geralt. - Wiem, że wilkołaczy zmysł węchu to istny cud przyrody. Dlatego to właśnie do ciebie przychodzę prosić o przysługę.
Sezon burz

Do kawerny wpadł, niczym szary pocisk, ogromny wilk. Uderzył Pasztora po wilczemu, w nogi, od tyłu, rwąc wiązadła podkolanowe i tętnice. Garbus wrzasnął, upadł. Cięciwa upuszczonego arbalestu szczęknęła, Bue charknął. Bełt trafił go prosto w ucho i wszedł po lotki. A grot wyszedł drugim uchem. Pasztor zawył. Wilk rozwarł straszliwą paszczękę i chwycił go za głowę. Wycie zmieniło się w rzężenie.
Sezon burz


Dane z innych źródeł Edytuj

Gra Wyobraźni Edytuj

W czasie pełni zmieniają się w wielkie hybrydy wilka i człowieka. Czasem zdarzają się potwory przybierające też postać- choć z pozoru zwyczajnego- wilka. Bardzo dobrze czują się w towarzystwie prawdziwych wilków, a nienawidzą się z kotołakami.

CiekawostkiEdytuj

  • W kampanii Wiedźmina 2 wilkołaka możemy spotkać w akcie 3, w lesie nieopodal Loc Muinne, a dokładniej w jaskini po znalezieniu Zapisków Doriana.
  • Wilkołaki i Niedźwiedziołaki wywodzą się z krajów skandynawskich . Pewni wikingowie ubierali się w skóry wilków i niedźwiedzi i w nich walczyli . 
  • W mitologi ogólnosłowiańskiej Wilkołak nie zawsze zamieniał się w wilka, Lykantrop mógł także przybrać postać niedźwiedzia.
  • W "Sezonie Burz" dowiadujemy się, że Geralt ocalił życie jednemu wilkołakowi, który pomaga mu pokonać głównego antagonistę.

GaleriaEdytuj

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki