Zdzieblarz

- Prawda - wycedził Kennet, zwany Zdzieblarzem, najmłodszy z Rębaczy. - Dziwne to jest. A my...
- Zaczekaj, Zdzieblarz. Ja teraz mówię - przerwał mu Boholt.
Miecz przeznaczenia, str.

- Gorzałki już nie ma - wtrącił Zdzieblarz, obracając gąsiorek dnem do góry.
- To przynieś. Najmłodszy jesteś, proszę waszmości.
Miecz przeznaczenia, str.

A gospody kosztują.
- I piwo - dodał Niszczuka.
- I dziewki wszeteczne - rozmarzył się Zdzieblarz.
Miecz przeznaczenia, str.

Pozwolił, by wyprzedził go furgon Rębaczy. Od czoła kolumny przycwałował Zdzieblarz wiodący pochód razem ze zwiadowcami z Hołopola.
Miecz przeznaczenia, str.

- Uwaga! - krzyknął z góry Jaskier. - Wyciągamy was! Niszczuka! Kennet! W górę ich! Ciągnijcie!
Miecz przeznaczenia, str.

- Co on, zgłupiał ze szczętem, czy jak? - zdenerwował się Kennet Zdzieblarz. - Honorowy pojedynek? Z głupim gadem? A takiego! Idziemy na niego kupą! W kupie siła!
Miecz przeznaczenia, str.

Boholt, podpierany przez krasnoludów, z trudem wgramolił się na siodło, ciężki i pałubowaty od zbroi i nałożonych na nią skórzanych ochraniaczy. Niszczuka i Zdzieblarz już siedzieli na koniach trzymając w poprzek siodeł ogromne, dwuręczne miecze.
- Dobra - charknął Boholt. - Idziemy na niego.
Miecz przeznaczenia, str.